سلام دوستان.من که خیلی نا امید شدم.این همه تبلیغات،این همه شبنامه،این همه کوفت و زهر مار...چی شد؟هیچی!همه نشستن و نگاه کردن.این ۱۸ تیر هم گذشت،بی هیچ سر و صدایی.چند جایی هم که یه کم سر و صدا بلند شد فوری خاموشش کردن.

اینا بیدی نیستن که با این بادا بلرزن.طوفان لازمه واسه نابود کردنشون.اما کو این طوفان؟کی می خواد این طوفان رو به وجود بیاره؟جوونی که فکر دزدی و سر هم کردن یه چیزی واسه شام امشبشه؟یا مردی که دنبال یه جایی می گرده که دور از چشم زنش دو تا بست زهر مار بکشه؟یا اون دختری که سر خیابون منتظر وایساده؟کی؟من؟شما؟آخه با یه گل که بهار نمی شه.چی کار می شه کرد؟من موندم.اگه اینجوری پیش بره که هیچ اتفاقی نمی یافته.حالا حالاها باید تو لجن بمونیم.

شایدم حق دارن که هیچی نگن و ساکت بمونن.پسر بچه ای که از صبح تا شب تو سرما و گرما تو خیابون آدامس می فروشه،جوونی که گشنه سر رو بالش می ذاره،مادر و پدری که پول ندارن واسه بچه شون شب عید لباس بخرن،کاری به سهمیه بندی بنزین و کنترل حجاب و زیر آب رفتن پاسارگاد و زندانیای پلی تکنیک و...ندارن.اصلآ وقت فکر کردن به این چیزا رو ندارن.

من که دیگه امیدی ندارم.نمی دونم باید چی کار کرد.دیگه مخم از کار افتاده.خسته ام...بریدم...پیر شدم...هستم؟